Arbosprookje

Los van het feit of dat mag, is het een van de opvallendste conclusies. Maar toch, zonder positivisme word je al snel een zuurpruim, dus begaf ik me - zo onbevangen als ik maar kon - naar het medisch strijdtoneel. Helaas... zelden zag ik zoveel slimme mensen zoveel onzin uitkramen. Ontgoocheld liep ik na afloop door een donker bos naar mijn auto, het enige licht kwam van de maan. Een kikker kwaakte op het pad, donkere stemmen fluisterden en toen... toen bedacht ik me, dat ik zojuist een sprookje had gezien. Een naar sprookje, weliswaar met een slecht einde maar ook met een wijze les... Het ging ongeveer zo:

Arboland was een ingeslapen wereld, geregeerd door koning Medicuz, een hoogbejaarde man die vond dat hij alles wat een mens zou moeten zien wel gezien had. Avontuur was voor de dommen en vernieuwing overbodig, want alles was ooit al verzonnen en goed zoals het was. En bovendien, hij was onmetelijk wijs vond hij. Hij bezat alle wijsheid die je je maar zou kunnen wensen. Die ongelooflijke eruditie placht hij ook met stellige regelmaat aan zijn onderdanen te etaleren, bijvoorbeeld door elk besluit dat hij nam met een Grieks citaat te bekrachtigen. Of door tijdens een van de staatsbanketten zijn gehoor te verrassen met een prachtig liefdesgedicht van Ovidius, in het Latijn uiteraard, een taal die - behalve hij - niemand sprak.

Medicuz had vier zonen, allemaal al ver in de zeventig. Alle zonen waren jarenlang voorbereid om hun vader op te volgen en allemaal stonden ze met een hoofd vol nieuwe ideeën te popelen om het land te regeren. Maar Medicuz stelde de troonopvolging elk jaar weer uit. Zelfs op de dag van zijn honderdste verjaardag, toen de nar nog maar eens vroeg wanneer zijn oudste zoon hem op zou volgen, bezwoer de koning plechtig:
“Ik heb ooit een eed gezworen. Ik ben voor altijd koning, zoals een echte koning hoort te zijn. Een kroon op mijn hoofd, een gouden koets met volbloed paarden, een hofhouding om mijn veters te strikken en billen af te vegen en een mooie koningin. Mijn zonen zullen nooit koning zijn zoals ik koning ben, ik heb immers de eed gezworen en zij niet. En daarom blijf ik koning, Ad infinitum!” En voegde er aan toe: “Ad impossibile nemo teneur” (Niemand wordt geacht het onmogelijke te doen). Er volgde een grote stilte…

De volgende dag gebeurde het onmogelijke toch, zoals dat gaat met onvermijdelijke zaken. Koning Medicuz stierf en zijn oudste zoon volgde hem op. Uit respect voor zijn vader hield hij alles bij het oude.

Bob Zeegers is uitgever van BG magazine

© Dialoque Media