Berthe

We zien elkaar weer in juni. Ze is boomlang en mager. Magerder dan toen ik haar in september trof. En écht Amsterdams; enorm direct en een beetje theatraal. Dat mag ik zeggen want ik ben ook echt Amsterdams. Al voordat ze zit, huilt ze. Niet een beetje tranen, maar zoveel dat er een enorme zakdoek uit haar verfrommelde Aldi-tas tevoorschijn komt. Haar leidinggevende zit er beduusd bij. Kort daarvoor had hij me in heldere taal laten weten Berthe nu eens echt goed aan te pakken. Ze verzuimde namelijk té regelmatig.

Berthe heeft een ID-baan. Een baan waarbij ze, nadat ze werkervaring heeft opgedaan, door kan schuiven naar de reguliere arbeidsmarkt. Geloof het of niet, die banen bestaan nog steeds. Soms al zo’n jaar of negen. En van doorschuiven blijkt in de praktijk weinig terecht te komen.

Berthe gaat zitten en probeert zich in te houden. Ze is een alleenstaande moeder met een puberzoon van dertien. In september vertelde ze me al dat ze financiële problemen had. Toen al een stuitend verhaal. Van de ene instantie doorgestuurd naar de andere, wacht- tijden, bureaucratie, heel veel regeltjes, die telkens Kafkaiaans leken te veranderen, en ondertussen geen stroom en geen warme douche in de ochtend. De NUON sluit je pas weer aan als je je schuld volledig hebt voldaan.

Met al die dingen was ze in september druk bezig. Zo brak ze onze afspraak voortijdig af omdat ze naar maatschappelijk werk moest. Ondertussen is ze nog niets opgeschoten. Er speelt een uiterst dubieuze kwestie met het bureau dat haar volledige salaris int om daar middels een bestedingsplan de schulden van te betalen. Haar leefgeld is al drie weken niet overgemaakt. De NUON is nog steeds niet aangesloten en er zijn bedragen van haar rekening afgeboekt die onmogelijk van haarzelf afkomstig kunnen zijn. Blijkt ook nog dat Berthe al drie weken niet meer warm heeft gegeten. Als ontbijt had ze nog een kopje (koude) thee…

Ik besluit het consult te wijden aan het verkrijgen van transparantie in haar situatie. Ik pak mijn telefoon en samen met Berthe begin ik te bellen. Ik dank de goden voor mijn verbale doorzettingsvermogen als blijkt dat inderdaad die situatie niet koosjer is. De medewerkster, die de zaken van Berthe behartigt, blijkt per direct op non-actief te zijn gesteld. Men belooft dat het leefgeld van Berthe de volgende dag binnen is (wat ook zo was). Er komt een versnelde procedure bij de NUON. Even een soort van uitstapje naar maatschappelijk werk om een zieke medewerker weer op de rit te krijgen.

Weet u wat ik nou miste in dit hele verhaal? De warme betrokkenheid van een leidinggevende die dit zélf ook voor zijn medewerkster had kunnen doen.

Eline van Stijgeren is Casemanager bij Cohesie te Zeist.

© Dialoque Media