Roze bril

Het is ook niet niks hoor, want ik had het echt niet verwacht met die kredietcrisis en alles. Nee, eerlijk gezegd dacht ik dat mijn laatste (werk)uurtje geslagen had toen mijn baas me vrijdagmiddag opeens bij zich riep. Maar dat gesprek verliep fantastisch. En dan bedoel ik dus echt fan-tas-tisch!

Nu moet je weten dat ik binnen mijn organisatie al jaren een ferme strijd voer voor betere arbeidsvoorwaarden. Voor wie ik werk? Laten we het erop houden dat het een groot bedrijf is en dat je niet verder dan vijf hoeft te kunnen tellen.

Mijn strijd viel me de afgelopen jaren wel steeds zwaarder. Maar wat wil je als je baas van je verwacht dat je elke avond ranzige snelbrengmaaltijden naar binnen werkt. Onder het mom van collegialiteit, waarna ik samen met diezelfde collega’s nog mooi tot een uurtje of elf facturabel kan zijn. Collega’s die net als ik zo naïef waren om een universitaire opleiding met uitmuntend carrièreperspectief te kiezen. Na mijn studie heb ik nog een paar weken gezeild met wat kornuiten van de jaarclub, maar sindsdien is het al vijftien jaar ‘straight up or out’.

En ‘out’? Nu ja, dat is inmiddels allang geen optie meer. Ik bedoel, een semi-vrijstaand huis in een upcoming jaren dertig wijk, aangeschaft voor een tonnetje of zes, twee auto’s voor de deur en een derde voor het weekend (ik ben niet voor niets international tax-lawyer, ha ha!), drie kids met Nintendo, sport- en paardrijlessen, natuurlijk ontwikkelde Oilily drang en voor het vrouwtje yoga, body balance en meer van die dingen waar ze zo blij van wordt.

Nogmaals, ‘out’ is geen optie. Ja, BURN-out, want ik snak al jaren naar meer rust. Al was het maar eens om zes uur naar huis of een keer een weekend vrij, ‘n keer een boek lezen in plaats van dwangneurotisch om de vijf minuten advies af te tikken op een klant. En denk maar niet dat mijn wettelijke recht op ouderschapsverlof enige waarde heeft; mijn baas stelt me constant voor de keuze, partner worden of uh, ‘out’. Tja, en als je geen McEnroe maar Karel Pieter Maria Gerard heet zoals ik, heeft in discussie gaan dus weinig zin.

Terug naar mijn baas. Vanmiddag kreeg ik na al die jaren eindelijk het arbeidsvoorwaardelijk pakket aangeboden waar ik zo hard voor heb gevochten. Ik mocht zelfs kiezen: een sabbatical van drie maanden of een vierdaagse werkweek. Ingaande vanaf volgende week. Ook mag ik vanaf nu drie dagen thuis werken. Dat scheelt dure kantoorruimte, ontlast het milieu en past goed bij de nieuwe duurzame strategie van ons moederbedrijf.
Onze tarieven zijn bovendien gehalveerd en klanten krijgen nu twee adviseurs voor de prijs van één. Dus dat betekent negen tot vijf in plaats van acht tot elf! Vier adviseurs krijgen een auto uit ons wagenpark cadeau. Daar zit die van mij ook bij ja, want die heb ik toch niet meer nodig. En als ik op vakantie ga, hoef ik niet eens bereikbaar te zijn.

Nou, mijn besluit staat vast. Ik heb een deal gemaakt met mijn collega. Die gaat wel naar de klant en ik, ik ga op reis. Alle delen van ‘De Cock en de moord op de bankdirecteur’ op zak...

© Dialoque Media